Janneke Lambooij overleden. Toegevoegd: In Memoriam door Ada Oudkerk

Geplaatst op 01-01-2016  -  Categorie: Algemeen  -  Auteur: Rob van den Heuvel

Op 8 mei 2016 is ons oud-lid Janneke Lambooij overleden.

Wij zullen ons haar herinneren als een betrokken lid van onze vereniging, dat in diverse functies veel voor Jason heeft betekend. Maar ook als “gewoon” medelid en -roeister.

We zijn blij dat we Janneke zelf voor haar verdiensten nog hebben kunnen bedanken door aan haar in januari de Jasonpenning uit te reiken.

Het overlijdensbericht vind je op de pagina met besloten mededelingen en bestanden

("Leden" --> "Mededelingen" --> inloggen).

 

Jasonpenning Janneke Lambooij

 

 

In memoriam

Op vrijdag 13 mei hebben we Janneke begraven.

Wanneer Janneke precies bij Jason kwam roeien, weet ik niet. Niet zo heel lang nadat ik was gaan roeien. "Westervoort" (Jo , Thea , en ondergetekende) bedacht dat het leuk zou zijn om een roeitocht door Nederland te maken, maar wie vraag je dan als vierde persoon. Dat werd Janneke. Ze reageerde onmiddellijk enthousiast. Nu hadden we natuurlijk al regelmatig met elkaar geroeid en kenden we elkaar wel een klein beetje. Maar toch, met zijn vieren een hele week in een wherry, op een paar vierkante meter en 's nachts een kamer delen met iemand die je eigenlijk nauwelijks kent. Hoe gaat dat. 

Onze allereerste tocht was de Elfstedentocht. Hier en daar een beetje aangepast, maar toch gemiddeld zo' n 35 km per dag. Het was heet, snikheet. Op onze eerste dag liepen we al schade op aan ons roertje. Door smal water roeien met stuurboord sterk en bakboord best, vroeg veel van ons, onervaren roeiers. Toch bleef de stemming opperbest. In die week werd heel wat afgepraat. Over ons werk in het onderwijs. Over boeken, gedichten, politiek, over de kerk en het geloof. Maar ook over kinderen en kleinkinderen.  Kortom over alles wat ons alle vier  bezighield. Zo'n tien jaar hebben we dit volgehouden. Elk jaar een ander stukje Nederland.  Nooit gebrek aan gespreksstof, maar ook samen stil kunnen zijn en genieten van al het moois dat Nederland te bieden heeft. Ik herinner me nog een vroege ochtend op het Lauwersmeer, een beetje nevelig, ergens op een steiger met koffie. En vooral de stilte...

Verder herinner ik me vooral Janneke's subtiele humor, de woordgrapjes en het gewoon plezier hebben met elkaar. Hele gedichten werden uit het hoofd voorgedragen. Ook architectuur had haar belangstelling, dus een bezoekje aan een stadje op onze route leidde nog weleens tot een minicollege.

Na 10 jaar moest Janneke ons vertellen dat het niet meer ging. Dat de borstkanker uitzaaiingen had veroorzaakt in botten en lever. Het  roeien was voor haar een gepasseerd station. 

We  hebben Janneke begraven. In de  gedachtenisdienst spraken haar kinderen en haar broer en zus over haar op een manier zoals wij Janneke ook hebben leren kennen. 

Niet alleen voor ons laat Janneke een leegte achter. Voor Jason heeft zij ook het nodige betekend. In een tijd vol conflicten tussen de subverenigingen was Janneke iemand die de gemoederen kon sussen en een verbindende rol kon spelen. Als secretaris van de r&zv heeft zij een belangrijk aandeel gehad in het vinden van een begaanbare weg voor alle drie de verenigingen.

In maart hadden we nog een soort van reunietje met zijn vieren. En ondanks dat haar gezondheid haar al ernstig in de steek liet, zaten we binnen vijf minuten weer op onze oude envertrouwde praatstoelen.

Een bijzonder mens is heengegaan.

Ada